Στις 4/11/1987 στο στάδιο Κομουνάλε του Τορίνο γράφτηκε μια από τις πιο χρυσές σελίδες της ιστορίας μας. Χωρίς να συνοδεύεται από έναν ημιτελικό ή τελικό Ευρωπαϊκής διοργάνωσης, η πρόκριση επί της Γιούβε (2,5 χρόνια μετά τους “4” του Πρωταθλητριών) σηματοδότησε την είσοδο της ΤΡΙΦΥΛΛΑΡΑΣ στα μεγάλα ποδοσφαιρικά κλάμπ στις συνειδήσεις όλων των φιλάθλων του κόσμου.

Τι να πρωτοθυμηθώ πραγματικά από αυτήν την τιτανομαχία. Ότι αγωνιστήκαμε χωρίς Ζάετς-Ρότσα και μόνο με 13 Έλληνες παίχτες, ότι προηγηθήκαμε 2 φορές, το «δίδυμο» Καλιτζάκη-Ρας, τον τεράστιο Καμπρίνι να αποθεώνει με δηλώσεις του, τον δήμιο τους Δ. Σαραβάκο, τον πανηγυρισμό στο γκολ του «φονιά» σχεδόν μέσα στον πάγκο των Ιταλών, τους 2.000 που είχαν την τύχη να ζήσουν από κοντά την επική αυτή πρόκριση και πολλά άλλα…

Η Γιουβέντους δεν αποτελούσε απλά μια καλή ιταλική ομάδα. Ήταν πιθανά η κορυφαία ομάδα στον κόσμο εκείνη την εποχή. Την τριετία 84-87, είχε κατακτήσει πραγματικά τα πάντα. Το Πρωταθλητριών (στο τελικό του Χέϊζελ, που παραλίγο να ήμασταν εμείς πάλι οι αντίπαλοι τους) το Κύπελλο Κυπελλούχων, το Ευρωπαϊκό Super Cup και το Διηπειρωτικό Κύπελλο… Τακόνι, Καμπρίνι, Μπονίνι, Μπρίο, Τριτσέλα, Αλέσιο, Ρας, Ντε Αγκοστίνι, Λάουντρουπ μου έρχονται έτσι πρόχειρα στο μυαλό και σίγουρα οι παλαιότεροι αντιλαμβάνονται καλύτερα τα μεγέθη.

Το 1-0 του πρώτου αγώνα στο ΟΑΚΑ φυσικά και δεν εξασφάλιζε τίποτα. Για τους λάτρεις των στατιστικών, αναφέρω ότι σε όλη την ιστορία της, όποτε η  Γιουβέντους είχε ηττηθεί με ένα γκολ στον πρώτο αγώνα πάντα κατάφερνε να προκριθεί επί των εκάστοτε αντιπάλων της. Εκτός από μία!!!

Advertisements