image

Η σεζόν μέχρι τώρα (γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα…) μας έχει γεμίσει με συναισθήματα.
Η ομάδα ξεκίνησε από το απόλυτο ναδίρ! Δεν έχουν περάσει πάρα μόνο 9-10 μήνες, οπότε όλοι τα θυμόμαστε:

Προετοιμασία χωρίς μεταγραφές ενηλίκων, μόνο με παιδιά από την Ακαδημία.

Χωρίς προπονητικό κέντρο μετά το άδειασμα του μεγαλύτερου εν ζωή αντιπαναθηναϊκού παράγοντα.

Χωρίς άδεια για τα ευρωπαϊκά σαλόνια, θέση που ούτως ή άλλως δεν την είχες κερδίσει στα γήπεδα.

Με ταμεία άδεια και ένα σωρό μισθοφόρους που κάθονταν πάνω στα ακριβά τους συμβόλαια.

Με μια άκαρπη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, και έσοδα να μην φαίνονται από πουθενά.

Στις πρώτες αγωνιστικές η ομάδα παρέπαιε.

ΑΛΛΑ:

Υπήρχε η πλήρης στήριξη του κόσμου που πάταγε γήπεδο, με φωνή από το 1 ως το 90+

Ο Αλαφούζος κατάλαβε τα λάθη της περσινής χρονιάς και κόντρα σε πολλούς έκανε μόνο σωστές κινήσεις. Γύρισε την ομάδα στην Λεωφόρο, εμπιστεύτηκε την δημιουργία της σε ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενο και ο ίδιος έμεινε πιο πίσω, και πρόσφερε ηρεμία και σιγουριά στους παίκτες.

Όταν όλοι εμείς οι απ’έξω φωνάζαμε και αγχωνόμασταν, οι εντός κάνανε πολύ και καλή δουλειά: Από τον Αναστασίου και το τεχνικό του τιμ που έφτιαξαν και έδεσαν μια ομάδα αποτελούμενη κυρίως από νέα παιδιά, τον Σαραβάκο και τον Νταμπίζα που οργάνωσαν αυτήν την ομάδα, έως τον Σαμαρά και τους υπόλοιπους των Ακαδημιών που έπλασαν τους σημερινούς αστέρες και φτιάχνουν τους αυριανούς.

ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ, ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΩΝ

Οι υπόλοιποι, οι επαγγελματίες κράχτες – γκρινιάρηδες αλλά κυρίως οι επαγγελματίες ΑΡΔ, μπορούν να κάτσουν να αναλογιστούν τί λάθος έκαναν και πόσο κακό πήγαν να κάνουν στην ομάδα. Μετά, έχουν 2 δρόμους: ή να καταλάβουν το λάθος τους και να αλλάξουν μυαλά, ή να πάνε να γαμηθούν και να αλλάξουν ομάδα… τόσο απλά!