Μόλις έχει κάνει ο Καπουράνης το 0-1 στο Καραϊσκάκη

Μόλις έχει κάνει ο Καπουράνης το 0-1 στο Καραϊσκάκη…


Ο ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΣ ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΚΑΙ ΤΟΤΕ

ΤΗ ΦΗΜΗ ΤΟΥ

Προημιτελικά κυπέλλου λοιπόν για τη χρονιά 1994-95 με πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ και ρεβάνς στο Καραϊσκάκη. Ο Παναθηναϊκός με τον τεράστιο Χουάν στο πάγκο, ο περίγελος με Λίμπρεχτς. Οι «αιώνιοι» είχαν συμφωνήσει να γίνει ορισμός διαιτητή και όχι κλήρωση, με το Βασίλη Νικάκη να «σφυρίζει» και τα 2 ματς.

22/02/1995:

Στο Στάδιο έγινε ένα παιχνίδι από αυτά που λέμε κοιμήθηκε ο Θεός. Ασφυκτική πίεση σε όλο το ματς από έναν Παναθηναϊκό ο οποίος έβγαζε φωτιές, όπως όλη τη χρονιά, αλλά η μπάλα δεν ήθελε. Tελικές 17-3, 2 δοκάρια, 5-6 μεγάλες ευκαιρίες, αλλά τελικό σκορ 1-2. Ο Ίβιτς μεγάλος πρωταγωνιστής του αγώνα με 2 γκολ σε 6 λεπτά και παρά τις πολλές και κλασικές ευκαιρίες που χάσαμε ειδικά στο β’ ημίχρονο όταν «κατηφόριζε» το γήπεδο, το μόνο που καταφέραμε ήταν απλά η μείωση του σκορ σε 1-2 με τον Μάρκο.

01/03/1995:

Ο Βάντσικ έφτασε πρώτος. Λίγο πριν τους είχε κλείσει το σπίτι!

Ο Βάντσικ έφτασε πρώτος. Λίγο πριν τους είχε κλείσει το σπίτι!

Για τα Παναθηναϊκά οπαδικά δεδομένα, η ομάδα δεν είχε τη στήριξη που θα έπρεπε για ένα τέτοιο αγώνα. Δεν εννοώ σε φωνή αφού αυτοί που ήτανε κέρδισαν άνετα όπως πάντα την εξέδρα, αλλά σε αριθμητική παρουσία, αφού τα εισιτήρια μας δεν εξαντλήθηκαν. Κάτι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι ο γαύρος θα πάρει το Κύπελλο, κάτι το σκορ του πρώτου αγώνα και το γεγονός ότι έπρεπε να επικρατήσουμε μάλλον με 2 γκολ διαφορά για να περάσουμε, είχε σαν αποτέλεσμα ο κόσμος να μην το πολυπιστεύει. Ανεπίτρεπτο και ανεπανάληπτο φυσικά, αφού όσο θυμάμαι (και θυμάμαι καλά) ο κόσμος μας πάντοτε έδινε βροντερό παρών στο Πειραιά καθώς εκεί έχει δώσει τα μεγαλύτερα πάρτυ/μαθήματα εξέδρας και πιο μετά (χρονικά) απέναντι στο εξοχικό. Αυτοί όμως που μαζευτήκαμε Τετάρτη μεσημέρι στο Πεδίο ήμασταν έτοιμοι για άλλο ένα πάρτυ. Αφού έγιναν τα κλασικά σε Χέϋδεν και Βικτώρια με τους μπάτσους «σκάσαμε» καμιά ώρα πριν τη σέντρα αφηνιασμένοι στο Φάληρο, αλλά οι γαύροι ήταν κυριολεκτικά ανύπαρκτοι.

Όταν πλησιάσαμε πλέον στο γήπεδο ήταν καμιά 200ρια αρούρια εντός γηπέδου ανεβασμένα πάνω πάνω στη θύρα απέναντι από τα επίσημα και κοιτούσαν σαν χάνοι. Εκεί λοιπόν τους φωνάξαμε για πρώτη φορά το «Δε πήγαμε στη Πάτρα και ήρθαμε εδώ, να δούμε τον καρνάβαλο τον ολυμπιακό» και ακολούθησαν πολλές ακόμα μέσα στο γήπεδο λίγο αργότερα… Μεγάλη χαρά και ξέφερνο πανηγύρι από το κόσμο μετά την ιστορική πρόκριση ειδικά με το τρόπο που ήρθε! Ο Νικάκης τα έκανε μπάχαλο σε ένα όχι τόσο δύσκολο ματς. Στο 85′ με το σκορ στο 2-2 δεν σφυρίζει πέναλτυ-μαρς στο Γ.Χ. και δύο λεπτά αργότερα καταλογίζει ένα πολύ αμφισβητούμενο υπέρ μας… Ο Βαζέχα ευστόχησε, έκανε το 2-3 που ήταν σκορ πρόκρισης και όλοι περίμεναν το πέναλτυ του γαύρου… Όντως έτσι έγινε, με το Νικάκη να μας στήνει κυριολεκτικά στο απόσπασμα και με πέναλτυ-μαϊμού χάριζε νταβαντζηλίκι τη πρόκριση στο καρνάβαλο… Το Αλεκάκι όμως έτρεμε και το «βουνό» κράτησε τη μπάλα και τη πρόκριση στα χέρια του, στέλνοντας στα ουράνια τους Παναθηναϊκούς όλου του κόσμου. Δευτερόλεπτα αργότερα, ακολούθησαν σκηνές ροκ και αλλοφροσύνης στις εξέδρες, με τους παίκτες  να έρχονται στον κόσμο και να μας πετάνε τις φανέλες τους…

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ...

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΗ ΠΑΡΑΝΟΙΑ…

Όπως είχε δηλώσει και ο Δώνης στα αποδυτήρια μετά τη πρόκριση. «… Ο Θεός την προηγούμενη εβδομάδα είχε αλλού υποχρεώσεις, αλλά σήμερα ήταν εδώ.»